یادداشت‌های محمد روشنیان

یادداشت‌های محمد روشنیان با موضوعات مختلف را در این تارنگار مطالعه کنید

یادداشت‌های محمد روشنیان

یادداشت‌های محمد روشنیان با موضوعات مختلف را در این تارنگار مطالعه کنید

یادداشت‌های محمد روشنیان

تمام یادداشت‌های موجود در این وبلاگ توسط این‌جانب محمد روشنیان نگارش شده است. برای آشنایی بیشتر با بنده می‌توانید آثارم را مطالعه و مشاهده کنید. برای مشاهده تصاویر پست‌های این وبلاگ و دیگر آثار بنده می‌توانید به صفحه اینستاگرام و وبسایت شخصی مراجعه کنید.

[وبسایت و اینستاگرام در منوی بالا موجود است]
Website: roshanian.ir
Instagram: @roshanian

طبقه بندی موضوعی
بایگانی

آن هنرمند کجاست؟

چهارشنبه, ۲ آبان ۱۳۹۷، ۰۵:۲۱ ب.ظ

از جاودانگی می‌نویسم و ماندگاری را در یک‌سری بروبیای فانی و آغشته به روزمرگی و جهل بشر خلاصه می‌کنند. به‌واقع مغزهای کاسه‌ای قدرت درک اقیانوس افکار اندیشمندان را ندارند. بااین‌حال بازهم می‌نویسم شاید فرجی شد. جاودانگی یعنی ده قرن بعد هم تأثیرات ذهنی و فکری هنرمند نقل محافل هنری و غیرهنری باشد. این اتفاق هم با نقش بازی کردن و تبلیغات و سلیقه‌سازی‌های سودجویانه اتفاق نمی‌افتد. شاید بشود یک برهه از تاریخ را گول زد اما ذات تاریخ را هرگز نمی‌شود فریب داد. تاریخ در مورد هنرمندان قضاوت کرده و سهم هر کس را با عدالت در زمان حیات و پس از مرگش اهدا می‌کند. جاودانگی بدون علم، حکمت، معرفت و فرهیختگی واقعی امکان‌پذیر نیست.
فارغ از این مسائل باید دید جاودانگی اصلاً به چه دردی می‌خورد. آیا جاودان بودن به‌ذات سودی برای هنرمند خواهد داشت و یا اصلاً منظور از جاودانگی، ماندگاری نام است یا اندیشه.
هنرمند قبل از هر چیزی باید تکلیفش با خودش روشن باشد و نیت واقعی‌اش از فعالیت را حداقل برای خویش مشخص کند. جاودانگی زمانی به درد می‌خورد که جاودانگی اندیشه‌ی سازنده باشد نه جاودانگی اسم.
کسی که فقط به دنبال شهرت و یا درآمدزایی از هنر است هرگز رسالتش به‌عنوان یک هنرمند را درک نکرده. شاید خیلی از هنرمندان بزرگ باشند که نامی از آن‌ها در تاریخ هنر موجود نباشد و یا کمتر شناخته‌شده باشند اما اعمال تأثیرگذار آن‌ها تا ابد در دل جریان‌های هنری سازنده باقی خواهد ماند.
هر هنرمندی که فارغ از شهرت‌طلبی و فکر کردن به اسم‌ورسم خود برای پیشرفت هنر، آگاهی بخشی به بشر، مبارزه با جهل، حق‌طلبی، سازندگی و ... تلاش کند می‌تواند مطمئن باشد که یک هنرمند خالص و ماندگار است.
هنرمند واقعی با نیت پاک برای کمک به بشر و تأثیرگذاری مثبت تلاش می‌کند. اگر نام یک هنرمند که چنین دغدغه‌‌هایی ندارد؛ صدها سال هم ورد زبان همه باشد اتفاق خاصی رخ نداده. اتفاق واقعی را هنرمندی رقم می‌زند که جریانی سازنده راه انداخته یا تأثیری شگرف روی انسان‌های بگذارد که بعد از مرگش هم به بشریت خدمت کند. به چنین هنرمندی می‌شود لقب جاودان داد.
شاید دیگر وقتش رسیده که زمان خلق اثر تمام توانمان را برای بهتر شدنش بگذاریم ولی به بازخورد آن فکر نکرده، دنبال راه‌های مختلف برای جذب مخاطب نباشیم و فقط نیت خود را پاک و خالص کنیم. بقیه‌اش را هم به فرمانروای این عالم بسپاریم.
آن هنرمند که با شنیدن نامش بزرگان کلاه از سر برمی‌دارند، عرفا دوزانو می‌نشینند، عباد به سجده می‌افتند و عشاق غرق احساس می‌شوند کجاست؟

نظرات  (۵)

  • جناب منزوی
  • هنر واقعی هنری است که ما بتوانیم خود را از مجلاب نفس آزاد کنیم و برای جامعه ی خود الگو باشیم که این خود هنر است. در واقع جامعه ای که مردمش هنرمند باشند جامعه ای ست که همیشه نشاط دارد.
  • فرید پرهمت
  • موافقم
    خیلی قشنگ به موضوع پرداخته بودین .... واقعا جاودانگی به نیت خالص و اندیشه ی اون هنر مند برمیگرده ...
  • علی زیرایی
  • دنبال شدید
    موید باشید برادر
    ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
    شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
    <b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
    تجدید کد امنیتی